Reszta w sklepie i Cel liczbowy. Rachunek bez kartki

Chleb 6,49. Twaróg 4,20. Mleko 3,19, ale ze zniżką wychodzi 2,69. Płacisz pięćdziesiątką. Ile reszty? W sklepie część osób liczy w pamięci, część patrzy na wyświetlacz, część oddaje kartę i nie myśli. Wszystkie trzy postawy są w porządku. Cel liczbowy jest dla tej pierwszej, gdy akurat masz ochotę złożyć działania sam.

Na stole leżą liczby. Składasz z nich plus, minus, w pełnej grze także mnożenie i dzielenie całkowite, aż zostanie jedna — równa celowi. Nie ma tu ułamków z podręcznika. Są liczby, które znasz z paragonu.

Gdy układ nie wychodzi

Cofasz ruch. Albo zaczynasz od zera. W sklepie też: „proszę jeszcze raz na ten twaróg”. Gra nie karze za zmianę zdania. Karanie za cofnięcie uczyłoby uporu, nie rachunku.

W próbie wystarczą dodawanie i odejmowanie. Mnożenie i dzielenie wchodzą w pełnej sesji, po tygodniu za 0 zł. Nie musisz „być dobry z matematyki”. Musisz chcieć złożyć kilka działań bez pośpiechu.

Kartka nie jest oszustwem

Jeśli wolisz ołówek — licz na marginesie gazety. Plansza jest od tego, żeby nie musieć. Nie ma nagrody za czystość pamięci. Jest satysfakcja, gdy cel zaskoczy, bo droga była inna niż pierwsza myśl.

Szarady dnia też mają liczby z życia: procent, podział, reszta. Cel liczbowy jest od dłuższego układania. Szarada — od jednego pytania. Można mieć oba w dzisiejszej sesji, nie trzeba.

Reszta z pięćdziesiątki, jeszcze raz

6,49 i 4,20 i 2,69 to 13,38. Z pięćdziesięciu zostaje 36,62. W sklepie wyświetlacz to powie. Na planszy nie powie, dopóki nie złożysz działań. Różnica jest całą grą: nie sprawdzasz kasjera, składasz drogę do celu z liczb, które dostałeś, nie z tych, które sobie wymyślisz.

Jeśli cel jest 24, a na stole 8, 3, 10, 2 — jedna osoba zrobi 8 razy 3. Inna złoży 10 plus 8 plus 3 plus 2 i zobaczy, że 23, cofnie ostatnie dodawanie, spróbuje inaczej. Nie ma jednej szkolnej odpowiedzi. Jest kilka dróg i przycisk wstecz. Tego w kasie samoobsługowej nie ma, i dobrze: tam ma wyjść paragon, nie zagadka.